Merhaba

>Dinle oğlum: Bunları sen küçük ellerinden biri çenenin altında
>yumruk olmuş, sarı saçların terden ıslanmış, alnına yapışmış
>bir halde uyurken söylüyorum. Odana gizlice, tek başıma girdim.
>Sadece birkaç dakika önce, kütüphanede oturmuş gazetemi
>okurken, güçlü bir pişmanlık dalgası her tarafımı sardı.
>Suçluluk içinde kalkıp, yatağının başucuna geldim.
>
>Düşündüklerim şunlardı oğlum: Sana kızmıştım. Okula gitmek için
>hazırlanırken, yüzünü havluyla şöyle bir sildin diye sana bağırmış,
>ayakkabılarını temizlemediğin için seni azarlamıştım.
>Eşyalarını yere attığın için öfke içinde haykırmıştım.
>
>Kahvaltıda da hata buldum. İçeceklerini etrafa sıçrattın,
>yiyeceklerini alel acele yedin. Dirseklerini masaya koydun,
>ekmeğine tereyağını çok kalın bir tabaka halinde sürdün. Sen
>oynamak, ben de trene yetişmek için çıkarken, bana döndün,
>elini salladın ''Güle güle baba'' dedin. Ben ise irkildim ve
>''omuzlarını dik tut'' cevabını verdim.
>
>Öğleden sonranın geç saatlerinde herşey yeniden başladı.
>Eve gelirken seni dizlerinin üstünde eğilmiş, misket oynarken
>gördüm. Çoraplarında delikler vardı. Seni arkadaşlarının önünde,
>benimle eve gelmeye zorlayarak aşağıladım. Çoraplar çok
>pahalıydı ve eğer parası senin cebinden çıkıyor olsaydı,
>daha dikkatli olurdun. Bir düşün oğlum, bunlar bir babanın lâfları.
>
>Daha sonra, ben kütüphanede okurken, gözlerinde
>acı dolu bir bakışla nasıl çekingen çekingen içeri girdiğini
>hatırlıyor musun? Gazetenin üstünden, rahatsız edilmiş
>olmanın verdiği sıkıntıyla sana baktığımda, kapıda durakladın.
>Ben ise ''ne istiyorsun'' diye kükredim.
>
>Hiç birşey söylemedin ama aceleyle bana doğru koştun, kollarını
>boynuma dolayıp beni öptün. Küçük kolların Tanrı'nın yüreğine
>yerleştirdiği, sana yaptıklarımın bile solduramadığı o büyük
>sevgiyle
>boynumu sıkıyordu. Sonra koşa koşa merdivenlerden çıkıp gittin.
>
>Evet oğlum, bundan hemen sonra gazetem ellerimden kaydı ve
>müthiş bir korku her yanımı sardı. Adetlerim bana neler yaptırıyor?
>Hata bulma adetim, azarlama adetim. Sana bir çocuk olduğun
>için verdiğim ödül bu mu? Seni sevmediğimden değil
>ama bir çocuktan çok fazla şey beklemiştim.
>Seni kendi ölçütlerimle değerlendirmeye kalkıyordum.
>
>Oysa karakterinin o kadar iyi o kadar güzel yanları vardı ki.
>Küçük yüreğin, dağların ardından söken şafak kadar büyüktü.
>Ve bunu gelip bana iyi geceler öpücüğü vererek gösterdin.
>Bu akşam başka hiçbir şeyin önemi yok oğlum. Karanlıkta
>yatağının başucuna geldim ve utanç içinde diz çöktüm.
>
>Bu çok yetersiz bir af dileme çabası. Bunları sana sen
>uyanıkken söylersem anlamayacağını biliyorum.
>Ama yarın gerçek bir baba olacağım. Seninle dost olacak, sen
>acı çektiğinde bende çekecek, sen güldüğünde ben de güleceğim.
>İçimden kötü sözler etmek geldiğinde dilimi ısıracağım.
>Sonra kendime hep şu sözleri söyleyeceğim:
>O sadece bir çocuk, küçük bir çocuk.
>
>Korkarım seni sanki bir yetişkinmişsin gibi gördüm.
>Ama şimdi seni yatağında dertop olmuş, yorgun, uyurken
>görüyorum da oğlum, hâlâ bir bebek olduğunu anlıyorum.
>Daha dün başını omzunun üstüne koyduğun anneciğinin
>kucağındaydın. Senden çok fazla şey bekledim, çok fazla...